ΚΕΝΤΡΟ
ΥΠΕΡΒΑΡΙΚΗΣ
ΙΑΤΡΙΚΗΣ

 

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ

Πέλλαπαις‚ 2
2057 - Στρόβολος

ΤΗΛ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΡΑΝΤΕΒΟΥ

Η νευροαισθητήρια απώλεια ακοής, ή η κώφωση που σχετίζεται με τα νεύρα, είναι μια ξαφνική ή γρήγορα προοδευτική απώλεια της ακοής που σχετίζεται με προβλήματα στο εσωτερικό αυτί και τα νεύρα που συνδέουν το αυτί με τον εγκέφαλο.

Σαν ξαφνική απώλεια ακοής ορίζεται η μείωση στην ένταση του ήχου μεγαλύτερη από 30 dB (ντεσιμπέλ) σε τρεις συνδεδεμένες συχνότητες και για μια περίοδο 72 ωρών.

Παρουσιάζεται σε έναν κατά τα άλλα υγιή άτομο χωρίς να υπάρχουν άμεσοι αιτιολογικοί παράγοντες.

Οι έρευνες έχουν επιβεβαιώσει μια ισχυρή συσχέτιση με κυκλοφορικά προβλήματα ή την έλλειψη οξυγόνου στο εσωτερικό αυτί.

’λλες πιθανές αιτίες περιλαμβάνουν την κληρονομικότητα, τις ιογενείς και βακτηριακές λοιμώξεις, διάφορες τοξίνες, όγκους, την κακή διατροφή, ένα τραυματισμό, πιθανές διαταραχές του νευρικού συστήματος, και τέλος την έκθεση σε δυνατό θόρυβο.

Περίπου 20 ανά 100.000 άτομα ετησίως δυνατόν να εκδηλώσουν νευροαισθητήρια απώλεια ακοής. Σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις (9 στους 10) περιλαμβάνει μόνο ένα αυτί.

Η απώλεια της ακοής συχνά συνοδεύεται από ζάλη ή κουδούνισμα στα αυτιά (εμβοές).

Πολλοί ασθενείς θα ανακάμψουν χωρίς θεραπεία, αλλά η ταχεία ιατρική φροντίδα αυξάνει τις πιθανότητες για μερική ή πλήρη αποκατάσταση της ακοής.

Όποια και αν είναι η αιτία το αποτέλεσμα είναι η παραγωγή οιδήματος και η ελάττωση της αρτηριακής παροχής στον κοχλία.

Η θεραπεία της νόσου είναι εμπειρική.

Η παρατήρηση ότι η οξεία κυκλοφοριακή ανεπάρκεια είναι η κυριότερη αιτία έχει οδηγήσει στη ανάπτυξη πολλών θεραπευτικών στρατηγικών που έχουν σαν σκοπό την βελτίωση της κυκλοφορίας στον κοχλία.

Η σημερινή θεραπευτική προσέγγιση περιλαμβάνει την χορήγηση βελτιωτικών της κυκλοφορίας, όπως , στεροειδή , δεξτράνες , ηπαρίνης , κινάσες βιταμίνες και τέλος την χορήγηση φαρμάκων ενάντια στους ιούς.

Αν και έχουν γίνει πολλές μελέτες εν τούτοις καμία κατηγορία φαρμάκων και καμία θεραπευτική προσέγγιση δεν φαίνεται να υπερέχει.

Σημαντικό ρόλο στο αποτέλεσμα της θεραπείας φαίνεται να διαδραματίζουν ο χρόνος έναρξης της θεραπείας, η ηλικία του ασθενή , ο τύπος της ακοομετρικής καμπύλης, ο ίλιγγος και η απώλεια ακοής στο άλλο αυτί.